از این دست اتفاقات بسیار است، راستش خودشان می گویند حقوق کم است و خرج زندگی زیاد. نمی دانم شاید من هم اگر جای آقایان مامور بودم می شدم یکی مثل خودشان ولی فعلا که نیستم پس مثل همه توانم قضاوت کنم و بگویم … . راستش به نظر بین مامور این مدلی با آن معلم کم فروش که شاگردهایش مجبورند به خاطر نمره کلاس خصوصی بروند یا آن رفتگر شهرداری که به عشق ماهانه بیشتر یا کمتر جمع کردن آشغال ها را دسته بندی می کند فرقی وجود ندارد.

حاصل  این بیست و چند سال از زندگی مجردی چیزی نیست جز مقداری تجربه که از اصابت سر و صورت به سنگ به دست آمده. به هر حال این پست قرار است خداحافظی با دنیایی باشد که همه چیزش به خودم بر میگشت. افتخارات و اشتباهاتش مال خودم بود و بس البته نه اینکه در اطرافیان تاثیری نمی گذاشت ولی خب دیگر مجردها می دانند که منظورم چیست  ;). ولی از فردا دیگر در مسیر زندگی در کل و در جزء عوض خواهد شد. دیگر جایی برای اشتباهات و حماقت های دوران مجردی نیست به قولی اهم اهم ! در ضمن اگر دوست دارید بدانید حس و حالش چطور است باید عرض کنم که در عین بی خبر بودن از اتفاقات آینده و اندک ترس که آن هم به خاطر مسائل مالی است، خوب حسی است خـــوب! این حس خوب هم به خاطر وجود همسر عزیزم  است که قرار است یک عمر در مسیر زندگی سوار بر اسب مراد پیتکو پیتکو کنان برویم جلو. باشد که رستگار شویم.

پ.ن1: این چند خط را برای ثبت در تاریخ نوشتم.

پ.ن2: عروسی سال دیگر هستیم خدمت دوستان .

پ.ن3: فیلم The Hangover 2 به شدت توصیه می شود.

دسته‌بندی شده در: دل نوشته, روزنوشت Tagged: گیله مرد, ازدواج, تصمیم کبری, زندگی ]]> http://meiabd.wordpress.com/2011/11/23/24-%d8%b3%d8%a7%d8%b9%d8%aa-%d9%be%d8%a7%db%8c%d8%a7%d9%86%db%8c/feed/ 4 گیله مرد http://meiabd.wordpress.com/2011/11/18/%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%ac-%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87/ http://meiabd.wordpress.com/2011/11/18/%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%ac-%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87/#comments Fri, 18 Nov 2011 18:14:06 +0000 گیله مرد http://meiabd.wordpress.com/?p=789 ]]> چند روز است که می خواهم درباره ازدواج بنویسم ولی نمی دانم دقیقا از کجا شروع کنم. یادم است دوستی داشتم به نام سعید که چند سالی از من بزرگتر بود و همیشه ادعا می کرد که تا چهل سالگی ازدواج نمی کند. یک روز با هم حرف می زدیم و خیلی جدی از دیدگاهش دفاع می کردو من تاکید می کردم که ازدواج یک اتفاق است و غیر قابل پیش بینی، نمی شود گفت که دقیقا چه زمانی، کی، کجا … چند روزی از این حرف ها نگذشته بود که خبر ازدواج سعید خان در شهر پیچید. خلاصه از داستان سعید که بگذریم میرسیم به خودم.

من سر سفره هفت سین سال نود فکر همه چیز را می کردم جز اینکه وارد مسیری بشوم که به ازدواج ختم شود. امیر یکی از مردان نیک روزگار گفته بود دهه نود برای هم سن و سالان من دهه ساختن زندگی است و … از همه این مقدمات بگذریم لیدیز اند جنتلمن من هم پرونده ام مختومه شد. حالا دقیقا مدل اتفاق من چه طوری بود مهم نیست فقط خدمت انور با سعادتتان عرض کنم چند مدت پیش از خانم خودم آدرس منزلشان را گرفته بودم که برای تعمیر دستگاهی بروم و از بس آدرس را پیچانده بود گفتم این دختر اگر به خواستگار بخواهد آدرس بدهد چه کار می کند؟ و نگو که جواب این سوال هم بالاخره خودم باید بدهم! خلاصه در شروع که همه چیز گل و بلبل است و فقط اختلاف نظرهایی بعضی از وقت ها پیش می آید که با کمی گذشت قابل حل است. چند روز پیش در خلوت خودم داشتم فکر می کردم که درهیچ کدام این سریال های گل و بلبل به مسائل قبل از عقد پرداخته نمی شود در صورتی که فکر می کنم تاثیرات مرحله بین خواستگاری تا عقد ماندگارتر از هر اتفاقی در زندگی است. در کل ازدواج خیلی پیچیده تر از چیزی است که فکر می کنید یا برایتان تعریف کرده اند، تا وارد گود نشوید نمی دانید که چه خبر است.

پ.ن: ادامه دارد

در قبیله آنها هم همین طور

کلا همگی خوشحالیم

ولی خوشحال ترین مرد روی زمین، شاید آن گل فروشی باشد که ده عدد گل رز برایم پیچید تا  … !

پ.ن: قبیله همان خانواده است.

حالا سر شبی از شدت فشار اینطرف و آن طرف دیگه نمی شد انتزاعی کار کرد مجبور شدیم به شیوه های سنتی روی بیاوریم. اصولا آدمی نیستم که در دنیای واقعی با کسی درد دل کنم و به قول دوستان تودار هستیم درحد چی! راستش همین اخلاق گُه! باعث شده که اطرافیان مدل دیگری فکر کنند و بگذارند به حساب چیزهای دیگر. باور بفرمایید این چند مدت فشار عجیب و غریبی را تحمل می کنم. طبق معمول حوصله توضیح دادن ندارم ولی معذرت خواهی ویژه را قبول کنید از همین تریبون تا بعد سر فرصت منتشرش کنم !

پ.ن: در ضمن هفته وبلاگ و روزوبلاگستان فارسی هم تمام شد و ما انتزاعی پستمان را منتشر کردیم. یک پست ویژه طلبتان برای مناسبت های وبلاگی که گذشت چون وبلاگ و وبلاگ نویسی تاثیراتی متفاوت در زندگی من گذاشت.

راستش این پست را نوشتم تا برای بزرگداشت این روز فرخنده خاطره ای از چپ دست بودنم نقل کنم بلکه دور هم کمی شاد شویم. ماجرا از این قرار است که در مملکت ما در هنگام ثبت نام کنکور گزینه ای هست برای چپ دست ها که اگر علامت بزنید احتمالا صندلی مخصوص چپ دست ها نصیبتان می شود. خدمتتان عارض شوم که ما هر دفعه که علامت زدیم هیچ فرقی نکرد به حالمان و فقط روز کنکور میشد با همین ترفند نظم جلسه را اندکی به هم ریخت و خلاصه … در یکی از کنکورهای زندگی ، رفتیم نشستیم و دیدم بعله باز هم صندلی راست دستی برایم گذاشته اند و از آنجایی که دیگر حس مردم آزاری درمن اندکی کشته شده بود بیخیال نشستم و در و دیوار را نگاه کردم. در همین بین یک انسان شیر پاک خورده دو عدد صندلی چپ دستان را کشاش کشان آورد داخل کلاس. من از خوشحالی در پوست خودم نمی گنجیدم و سرمست از این مسئله بودم که الان آقای مهربان می پرسد چه کسی چپ دست است و من به عنوان یک آدم خاص در آن لحظه شصتم را بالا می برم. در همین فکر و خیال بودم که آقای مهربان قصه پرسید … . چشمتان روز بد نبیند از کلاس حدود چهل نفری تقریبا سی و پنج نفر چپ دست بودیم! همه همدیگر را نگاه کردیم و بعد از سکوت و تعجب زدیم زیر خنده … نکته جالب این کنکور این بود که من در همین کنکور قبول شدم و در ورودی بچه های ما ، فقط من چپ دست بودم!

در ضمن دلیل خاص بودنمان هم این همه آدم خاص که چپ دست هستند: نشریه فاینانشیال تایمز گزارشی داده که تعداد مدیران چپ‌دست در شرکت‌های اینترنتی تقریباً دو برابر شرکت‌های غیر اینترنتی یا سنتی است. افلاطون و ارسطو دو چهره نامدار چپ‌دست هستند ^[۵]. همچنین چارلی چاپلین، آلبرت اینشتین، اسحاق نیوتن، بتهوون، باخ، لئوناردو داوینچی، میکل‌آنژ، پیکاسو، شکسپیر، نیچه، بیل گیتس، جرج مایکلو مهاتما گاندی نیز از چپ‌دست‌های نامی می‌باشند. باراک اوباما پنجمین رئیس جمهور چپ دست آمریکا در میان هفت رئیس جمهور اخیر این کشور (از جرالد فورد در ۱۹۷۴) تاکنون است. از میان چهار رئیس جمهور اخیر ایالات متحده، تنها جرج بو ش پسر چپ دست نیست.رونالد ریگان چپ دست بود و جرج بوش پدر, بیل کلینتون و همانگونه که پیشتر اشاره شد باراک اوباما همگی چپ دست هستند.

پ.ن:  بیشتر درباره ما  بخوانید +

دوران دبیرستان هم مثل دوران راهنمایی در یک درس شاگرد اول و متحیر کننده ظاهر می شدم در یک درس در حد فاجعه! یعنی هیچ وقت کارنامه ام تعادل نداشت! مثلا یادم است سال اول بین آن همه نابغه فیزیک را بیست شده بودم ولی زبان انگلیسی را تجدید آوردم، در عوض سال دوم فیزیک را تجدید آوردم زبان را بالا شدم! دوسال در هنرستان فنی و حرفه ای ، کامپیوتر خواندم و موازی با درس خواندن کار کردم و فکر کنم از این لحاظ آن زمان ها برای خودم پُخی بودم. سال اول کنکور را به بازی گرفتم و هیچ اتفاق مثبتی برایم نیفتاد البته یادش به خیر که مثل دخترها گریه هم کردم که چرا قبول نشدم! در عوض سال بعد تمام زندگی را وقف کنکور کردم و با همه بالا و پایینی که داشتم آموزشکده چمران قبول شدم و موجبات شادمانی اهل خانه را به وجود آوردم که فکر می کردند بالاخره این پسر سر به هوا به راه راست هدایت شده و … غافل از اینکه شاهکار تمام ادوار تحصیل و البته زندگیم را در دوران اول دانشجویی به یادگار گذاشتم و آن هم اخراج ناباورانه از دانشگاه بود. هنوز هم که فکر می کنم نمی توانم دلیلی برای آن اتفاق پیدا کنم. به هر حال بعد از بالا و پایین بسیار و قبولی مجدد در دانشگاه موفق شدم فوق دیپلم را بگیرم و الان هم که دارم این پست را می نویسم منتظر هستم تا آخر تابستان نتیجه امتحان کارشناسی را ببینم. خلاصه این ها را گفتم که به اینجا برسم بارها و بارها به خودم در طول این چند سال لعنت فرستادم که چرا آن موقع که باید سرم را پایین می آوردم و مثل بچه آدم درس می خواندم نخواندم و … . البته خدمتتان عارض شوم که خوبی اتفاق فقط این بود که مسیر زندگیم کلا تغییر کرد.

 این قضیه دانشگاه و درس و مشق برایم مثل یک درد مزمن است دردی که مثل استخوان ماهی سفید یه جایی در گلویتان گیر می کند و پایین نمیرود اگر هم موفق بشود استخوان را بندازید بیرون دیگران دوباره به خوردتان می دهند . در ضمن لطفا خودتان را چُس نکنید که هه هه من فلانم و بصار، همه دلیلی برای حسرت خوردن دارند این هم درد من بود.

پ.ن: همیشه دانستن زوایای نیمه پنهان زندگی دیگران جالب است.

دوستی در فیس بوک تصویر زیر را منتشر کرد و اینچنین نوشت :

دیروز بود. یه مردی حدودن پنجاه یا شصت ساله، خیلی بهش دقت نکردم. این کاغذ رو بهم داد. فکر کنم خودش بود. از اشک و آه ِ من که بگذریم، شاید کسی باهاش کار داشت. همه نوع کارها و نظافت های داخل و بیرون منزل با هزینه ی دلخواه شما.

…

لازم به ذکره که این شخص محتاج ترحم نیست و تنها هدف من تبلیغات بوده تا هم کار شما راه بیفته و هم این مرد به کارش برسه. با تقدیم نهایت احترامات.

راستش وقتی تصویر این تبلیغ را دیدم حس خوبی پیدا کردم چون دیدم که هنوز هم هستند کسانی که تمام توانایی هایشان را در هفده بند ارائه می کنند که شرافت خود را حفظ کنند.

پ.ن: اگر کاری داشتید تماسی بگیرید احتمالا ما برای افرادی مثل آقای محمدی زیباکناری تنها کاری که میتوانیم انجام بدهیم حمایت است.