عشق و کبریت !

قشنگترین جمله ای که این روزها شنیده ام، این است که می گوید عشق کبریت نیست که بی خطرش را بسازند .

نام کتابی است از ابوالقاسم حسینجانی، که بیشتر در موردش خواهم نوشت.

Advertisements

2 پاسخ

  1. زيبا بود و شايد عشق همان كبريتي است كه آتشي دارد كه سوختن را لذت دهد

  2. سلام
    چه جالب و شنیدنی.
    یکی از نمازهای روزانه و بسیار مقدس زرتشتیان که در خرده اوستا آمده«سد و یک نام خدا» نام دارد

    و نام 67 این است: آذر کبریت توم به چم (معنی) افروزنده آتش‌ها

    استاد و دانشکند دهخدا میفرماید: فارسیان کبریت را خسی گویند که به آب گوگرد تر کرده خشک سازند و به اندک گرمی آتش گیرد و برای افروختن شمع و چراغ به کار آید. در قدیم کبریت از تکه چوب های باریک یا چوب شاهدانه ساخته می شد که یک یا دو سر آن را در گوگرد مذاب برده بودند و افروخته نمی شد مگر در تماس با جسمی مشتعل .

    خب کبریت های امروزی را با نام بی خطر می سازند و می فروشند ولی من فکر می کنم همین کبریت بی خطر شروع آتشی بزرگ باشه همانند عشق که آغاز سوختن است.
    تا درودی دیگر بدرود

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: