به یاد ناصر …

نوشته اند :

ناصرعبدالهی در سوم آذرماه ۱۳۸۵ در بندرعباس به دلایل نامشخصی بی هوش و به کما رفت و پس از گذراندن ۲۷ روز در کما (بیمارستان هاشمی نژاد تهران) سر انجام در یک روز زمستانی ، در ۲۹ آذر در حالی که تنها ۱۰ روز تا ۳۶ سالگی اش باقی مانده بود شمع وجود ناصرخاموش گشت.

فکر کنم دوم راهنمایی بودم که شب جشن سالگرد تاسیس شبکه سه بود، ترانه های آلبوم دوستت دارم را اجرا کردی. یادش به خیر چقدر خاطره داشتیم با آن آلبوم و دکلمه های پرویز پرستویی. دست جمعی در کلاس ناصریا را می خواندیم، با آنکه به زور چند کلمه از آن را می فهمیدیم. دورانی بود، فکر کنم باید به خاطر آن همه خاطره شیرین از تو تشکر کرد. چند سال بعد در نمایشگاه کتاب و مطبوعات دیدمت. خودمانیم چه هیبتی داشتی … امضایت را هنوز دارم … نوشتی تقدیم به میثم . خودمانیم خط خیلی قشنگی داشتی ولی حیف … . صدایت را دوست داشتم و دارم … ان روزهای تلخ را هیچ وقت یادم نمی رود، روزی که همان شبکه سه که تو برای سالگرد تاسیسش برنامه اجرا کردی، در اخبار شبانگاهی با بی شرمی تمام گفت که تو  …

ولی نگفت که آن همه کبودی برای چه بود … یاد ترانه اسحاق احمدی می افتم که روزهایی که در کما بودی برایت خواند و دعا کرد برای سلامتیت ولی … آن روزی که گفتند رفته ای گریه ام گرفت، راستش یاد خنه هایت ، برخورد صمیمی ات و… افتاده بودم. یاد آهنگ هایت که بخشی از خاطرات من و دوستانم بود … .

خدایت بیامرزد، هنوز هم صدایت گرم و شنیدنی است …

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: